Βρίσκεστε Εδώ
Αρχική Σελίδα > News > Δύο top5 για τον 12ο Doctor: μειονεκτήματα vs πλεονεκτήματα

Δύο top5 για τον 12ο Doctor: μειονεκτήματα vs πλεονεκτήματα

Οι μήνες περνάνε και μετά απο τρεις σεζόν και μερικά σπέσιαλ θα πρέπει να πούμε αντίο στον 12ο Doctor και στον Peter Capaldi. (Σνιφ σνιφ.. 🙁 ). Don’t get me wrong, είμαι αρκετά ενθουσιασμένη με την Jodie και πιστεύω πως θα φέρει νέα πνοή στη σειρά. Αλλά.. θα ήθελα λίγο Capaldi ακόμα. Μια σεζόν από φρέσκα μάτια, από νέο showrunner, που θα μας τον έδειχνε με τα επεισόδια που άξιζε να έχει.

Γι αυτό και αποφάσισα να κάνω δύο top 5 για την περίοδο του Peter Capaldi στον πρωταγωνιστικό ρόλο της σειράς: ένα για τα μειονεκτήματα και ένα για τα πλεονεκτήματα που είχε η θητεία του. Ξεκινάμε:

Μειονεκτήματα:

Είμαι της άποψης του να αφήνω το καλό προς το τέλος, οπότε είπα να πιάσω τα αρνητικά. Αυτά που εξ αιτίας τους, ο 12ος Doctor έχασε λίγη από τη λάμψη του στις σεζόν του. Το λίγη βέβαια είναι σχετικό..

5) Screwdriver
Ναι οκ, δεν είναι απαραίτητο ο κάθε Doctor να έχει το δικό του (Eccleston και Tennant είχαν το ίδιο) αλλά το screwdriver του Smith το είχα συνδέσει τόσο πολύ μαζί του, που μου κακοφάνηκε που στην 8η σεζόν έμεινε στον Capaldi. Και μετά…. τα sonic γυαλιά ηλίου. Πολλοί τα μίσησαν, εγώ τα λάτρεψα. Του έδιναν κάτι διαφορετικό, κάτι rock ‘n roll. Η μόνη μου απορία ήταν, γιατί να μην του τα δώσουν από την αρχή;!
Έχουμε και λέμε: στην 8η σεζόν το screwdriver του Smith, στην 9η σεζόν τα γυαλιά, στην 10η σεζόν καινούργιο screwdriver. ΓΙΑΤΙ ΤΟΣΕΣ ΑΛΛΑΓΕΣ; Ούτε companion δεν άλλαξε τόσες πολλές (σπόντα για μετά).
Ήταν λες και δεν ήξεραν τι να κάνουν για να φτιάξουν την τηλεθέαση (που να τους περάσει από το μυαλό ότι φταίει το σενάριο ας πούμε;) και του πέταγαν καινούργια παιχνίδια να δουν ποιο θα πιάσει. Εχμ ναι.. οκ..

 

4) Απουσία catchphrase
Στο Classic Who ο καθένας είχε 2-3 ατάκες που έλεγε συχνότερα από όλες τις άλλες, αλλά ήταν στο New Who που εδραιώθηκε πως ο κάθε Doctor έχει και μια δική του ατάκα. Fantastic, Allons-y, Geronimo, και μετά.. το χάος. Τίποτα συγκεκριμένα, αφού ο Capaldi πολύ απλά δεν είχε ατάκα. Δεν είχε μια φράση να τον προσδιορίζει, να εκφράζει την προσωπικότητα του και να μένει σταθερή παρά τις αλλαγές που γινόντουσαν στις σεζόν του. Κατά τη γνώμη μου, άλλη μια ένδειξη του κακού σεναρίου που είχε και της άρνησης να του δώσουν κάτι ξεχωριστό και δικό του. Πόσο δύσκολο μπορεί να ήταν να βρούν μια ατάκα που να ταιριάζει στον χαρακτήρα του και να την πετάνε συχνά πυκνά μέσα στα επεισόδια;! Απ’ ότι φαίνεται, πολύ..

 

3) Clara
Don’t get me wrong: λατρεύω την Jenna Coleman. Η κοπέλα είναι πανέμορφη και γλυκύτατη και οι καλές υποκριτικές της ικανότητες (που θα έχουν διαπιστώσει όσοι την έχουν δει και αλλού, πχ στη σειρά Victoria) δεν τίθενται προς αμφισβήτηση. Η Clara Oswald όμως, έχει να κάνει με το γράψιμο του χαρακτήρα και με το πόσο την άλλαξαν στις τελευταίες της σεζόν.. κατ’ εμέ, προς το χειρότερο.
Από την αρχή έβρισκα το story του Impossible Girl too much για να το έχει μια απλή companion, αλλά το χειρότερο είναι πως με το που αναγεννήθηκε ο Smith και έφυγε από το προσκήνιο το plotiline αυτό, το Impossible Girl ξεχάστηκε ΤΕΛΕΙΩΣ. Στην 8η σεζόν βρίσκουμε μια Clara που ξαφνικά είναι καθηγήτρια (από το επετειακό επεισόδιο βασικά), που έχει μια σχέση χωρίς χημεία με τον Danny Pink, και που όλο το backstory της δε μας αφορά πλέον καθώς τα ταξίδια με το TARDIS είναι το χόμπι της. Excuse me?!!
Με αποκορύφωμα της σεζόν, το 4ο επεισόδιο »Listen» όπου η Clara βρίσκεται στον *αχέμ* κλειδωμένο στον χρόνο Gallifrey *αχέμ* κάτω από το κρεβάτι του νεαρού Doctor, να του μιλάει για τον φόβο. Excuse me δεύτερη φορά.


Και κάπως έτσι περνάμε στο τέλος της 8ης σεζόν, όπου ο -θυμάστε για έναν κύριο που λέγαμε πριν, με ανύπαρκτη χημεία;- Danny πεθαίνει και η καλή μας companion αντί να ζητήσει από τον Doctor να την βοηθήσει (λες και θα της έλεγε όχι ας πούμε) τον απειλεί να φέρει τον Danny πίσω στη ζωή αλλιώς θα πετάξει τα κλειδιά του TARDIS (το ότι ήξερε που είναι όλα δεν το σχολιάζω) σε ένα ηφαίστειο. Και το χειρότερο είναι, πως τελικά το κάνει. Excuse me τρίτη φορά..
Ερχόμαστε στην 9η σεζόν, που από το 8×06 μέχρι και το 9×01 παίζουμε το παιχνιδάκι »θα φύγει-δεν θα φύγει» -αποφασίστε καλοί μου άνθρωποι επιτέλους- όπου για ακόμη μια φορά ότι έγινε στην προηγούμενη σεζόν έχει ξεχαστεί, και όσα πράγματα έκαναν την Clara αυτό που είναι μειώνονται σταθερά από το σενάριο. Πλέον κάνει απερίσκεπτες πράξεις και μια από αυτή καταλήγει και στον θάνατο της. Έναν άσχημο και άδικο θάνατο για μια companion που έμεινε 2,5 χρόνια στη σειρά..
Αλλά όχι, δεν πέθανε. Γιατί ΤΟΤΕ, ο Doctor θυμάται πως έχει έναν πλανήτη και χρησιμοποιεί αυτόν και την τεχνολογία του για να φέρει την Clara πίσω στη ζωή (πλέον αιώνια εφόσον δεν έχει παλμό) και να την αφήσει να περιπλανιέται με δικό της TARDIS. Μια Clara που αν ήταν ο χαρακτήρας της όπως στην αρχή, θα του έδινε δυο ανάστροφες και θα του ζητούσε να την αφήσει στην μοίρα της και να μην παίζει με τη ζωή και το θάνατο. Κατά τη γνώμη μου, πάντα. Excuse me τέταρτη και τελευταία φορά.
Αποτέλεσμα όλων των παραπάνω, ο 12ος ολοκαίνουργιος Doctor να επισκιάζεται, και η πλοκή να μην μας δείχνει κάτι ουσιαστικό και καινούργιο..

 

2) Επαναλαμβανόμενα storylines
Πριν διαβάσετε παρακάτω, σταματήστε μια στιγμή και σκεφτείτε: τι έχετε να θυμάστε από τις σεζόν του 12ου Doctor; Εννοώ, πως ο 9ος Doctor είχε την ιστορία του Bad Wolf, ο 10ος είχε κατά κύριο λόγο τον Master (μεταξύ άλλων) και ο 11ος είχε όλη την ιστορία με την River, τους Silence κλπ. Ο 12ος είχε…. τι;
Χάος. Και τίποτα καινούργιο. Αυτό είχε. Σεζόν που άρχιζαν και τελείωναν χωρίς να έχουν αρχή, μέση και τέλος στην κεντρική ιστορία τους, κακό σενάριο και ελάχιστη εξέλιξη.
Το μόνο που μπορώ να συνδέσω μαζί του είναι η καινούργια και υπέροχη Missy, αλλά και το δικό της story χάθηκε στην πορεία. Πέραν του ότι ακόμα και αυτό επαναλήφθηκε: φινάλε 8ης σεζόν, Missy και Cybermen. Ως εδώ καλά. Φινάλε 10ης σεζόν; Μαντέψτε. Master, Missy και Cybermen. Ναι. Ωραία. Καινούργια, φρέσκα πράγματα. #not


Θα αναρωτιέστε: και το φινάλε 9ης σεζόν; Κι εκεί μια επανάληψη κατά τη γνώμη μου. Ο 12ος Doctor και η Clara, είναι τόσο εξαρτημένοι ο ένας από τον άλλον, που ο μόνος τρόπος να αλλάξει η companion είναι ένας από τους δύο να ξεχάσει την ύπαρξη του άλλου. Και επειδή το να ξεχνάει η companion το έχουμε ξαναδεί (με την αγαπημένη Donna Noble, σνιφ σνιφ) αυτή τη φορά θα ξεχάσει ο Doctor. Μεγάλη αλλαγή ε;! Δεν το περιμένατε;;!

 

1) Η απουσία του Gallifrey
Έρχεται το επεισόδιο της αναγέννησης του Smith. Και εφόσον η ενσάρκωση του είναι η 13η και τελευταία, κάπως πρέπει να υπάρξουν και άλλοι Doctors. Και εδώ μπαίνουν οι Time Lords, που, για να εκφράσουν την ευγνωμοσύνη τους στον Doctor που τους έσωσε στο επετειακό επεισόδιο, εμφανίζονται μέσα από μια ρωγμή στο σύμπαν και του δίνουν καινούργιο κύκλο αναγεννήσεων. Που σημαίνει, πως κατάφεραν να φύγουν από το time lock στο οποίο βρίσκονταν. Που σημαίνει, πως ο Doctor μπορεί επιτέλους να πάει σπίτι. Όπως μας υποσχέθηκε στο τέλος του επετειακού επεισοδίου: »I’m going home. The long way around». Ε, πιο long way δε γίνεται.
Ξεκινάει η 8η σεζόν, κι εκεί που περιμένεις να υπάρχει ένα μεγάλο mindfuck story που στα τελευταία επεισόδια της σεζόν θα μας φέρει στην επιστροφή του πλανήτη, το θέμα ξεχνιέται τελείως. Πιο τελείως δεν υπάρχει όμως. Και το χειρότερο είναι (γιατί πάντα υπάρχει και χειρότερο) πως το θέμα της σεζόν δεν είναι κάτι αξιόλογο τουλάχιστον. Μόνο σκόρπιες αναφορές στην promised land για να έρθει στο διπλό φινάλε η Missy.
Μπαίνουμε στην 9η σεζόν και ο Gallifrey ακόμα αγνοείται. Εφόσον ξέρουμε πως είναι εκεί έξω. Ξέρουμε πως είναι προσβάσιμος (αλλιώς πως η Missy γύρισε πίσω;;!). Δε μας νοιάζει όμως, γιατί είμαστε υπεράνω. Μέχρι που έρχεται το 10ο επεισόδιο »Face the Raven» και ξαφνικά ένας μυστηριώδης εργοδότης έχει βάλει την Lady Me να στείλει τον Doctor σε ένα συγκεκριμένο μέρος. Ε βέβαια, αν περάσουν δυο χρόνια και δεν πάει ο Μωάμεθ στο βουνό, το βουνό θα παρεξηγηθεί και θα βάλει τον Μωάμεθ σε ένα confession dial. Έτσι πάνε αυτά.


Ευτυχώς το επεισόδιο που ο Doctor είναι στο confession dial (9×11 »Heaven Sent») είναι το καλύτερο του 12ου Doctor και από τα καλύτερα του New Who και η κατάσταση σώζεται κάπως.
Μετά όμως έρχεται το 9×12 »Hell Bent» και η πολυαναμενόμενη επιστροφή του Gallifrey. Είμαι σίγουρη πως όσο ο Moffat έγραφε το επεισόδιο είχε ένα ειρωνικό χαμόγελο και σκεφτόταν »Gallifrey θέλατε ε;!».
Δεν μπορούμε να καταλάβουμε τι ακριβώς συμβαίνει στον πλανήτη, με μερικούς να υποστηρίζουν τον Doctor και να τον θέλουν για αρχηγό τους και με μερικούς άλλους (συγκεκριμένα τον Rassilon) που εφόσον δεν του δηλώνει την υποταγή του, τον θέλει νεκρό.
Σημείωση: ο υπόλοιπος πλανήτης είναι μια έρημος με κανέναν άλλο χαρακτήρα πέραν από 3-4 που μας ενδιαφέρουν. Τι απέγιναν οι υπόλοιποι κάτοικοι οεο;
Σύντομα ξεχνάμε και αυτή τη διαφωνία με τον Rassilon και επικεντρωνόμαστε (μαντέψτε) στην Clara. Ο Doctor προκαλεί την αναγέννηση ενός Άρχοντα του Χρόνου (άλλη μια αναγέννηση που καταλήγει σε αλλαγή φύλου, μη μου πείτε ότι δεν είχατε δει τα σημάδια) για να τη φέρει στη ζωή και να τη φυγαδεύσει and the rest is history. Φεύγουμε από τον πλανήτη και δεν κοιτάμε πίσω.
Η 10η σεζόν έχει φτάσει, με ολοκαίνουργια companion και φρέσκο αέρα, και σκέφτομαι εγώ η μικρή και αθώα: είδαμε τον Gallifrey. Πήγαμε στον Gallifrey. Ε δεν θα ξαναπάμε; Κάπως δεν πρέπει να πάει, ακόμα και για να διορθώσει αυτό που έκανε και τις σχέσεις του με το είδος του; Όλα αυτά θα μείνουν στον αέρα;
Αμ δε, ξανά. Ο Moffat πλέον σκέφτεται και από ένα plot hole κάθε πρωί που πίνει τον καφέ του. Το θέμα ξεχνιέται πάλι και δεν έχει αναφερθεί ξανά μέχρι σήμερα. Με λίγα hints από δω και από κει για το Χριστουγεννιάτικο επεισόδιο που έρχεται, αλλά αν δούμε εκεί τον πλανήτη δεν νομίζω να δούμε κάτι συνταρακτικό. Τι τον φέραμε πίσω στη σειρά κοτζάμ Gallifrey αν είναι να τον αναφέρουμε για μισό επεισόδιο όποτε μας βολεύει το σενάριο;!

Αυτά ήταν λοιπόν τα κατά τη γνώμη μου μειονεκτήματα που έκαναν την θητεία του Peter Capaldi ανιαρή, βαρετή και χαώδης. Υπήρχαν όμως και θετικά..

 

Πλεονεκτήματα:

5) Φρέσκια εικόνα
Μετά τους Ponds που έκατσαν 2,5 χρόνια (κακά τα ψέμματα, ήταν υπέροχοι αλλά ήταν μεγάλο το διάστημα) ο 12ος Doctor φέρνει στη σειρά νέο αέρα, νέα προοπτική. Τα εφέ είναι ακόμα καλύτερα καθώς το BBC ρίχνει πλέον πολλά λεφτά στη σειρά και παρόλο που η 8η σεζόν είναι πιο σκοτεινή, έχει μια φρεσκάδα που χρειαζόταν στο Doctor Who. Η δυναμική Doctor και companion είναι πολύ διαφορετική καθώς ψάχνουν τρόπο να συνυπάρξουν και να γνωριστούν από την αρχή, και αυτό γίνεται ακόμα πιο υπέροχο όταν έρχεται η Bill Potts στο προσκήνιο και φέρνει καινούργιο αέρα. Η στιγμή που η companion τρέχει πρώτη φορά πίσω από τον Doctor και φωνάζει το όνομα του, και η στιγμή που μπαίνει πρώτη φορά στο TARDIS για μένα είναι ορόσημα μιας καινούργιας αρχής και η ουσία της ίδιας της σειράς: να αλλάζει και να μας συστήνει συνεχώς καινούργια πρόσωπα που θα αγαπήσουμε και θα δεθούμε με αυτά.

 

4) Καινούργια τέρατα
Υπήρχαν ξανά Daleks, Cybermen και Master αλλά υπήρχαν επίσης και πολλά καινούργια τέρατα που δεν είχαμε δει ξανά – στο New Who τουλάχιστον (με σειρά εμφάνισης για να μην σας μπερδέψω):
δεινόσαυροι, Teller, Blitzer, το φεγγάρι, μούμιες σε ένα τρένο στο διάστημα, τέρατα που ζούν στις 2 διαστάσεις, τα δάση της Γης, Facehuggers, ο Fisher King, ένας ψεύτικος Odin, Zygon, Sandmen, χαμογελαστά robot από το μέλλον and the list goes on.
Επίσης, μαζί με τα τέρατα είχαμε και αρκετούς αξιόλογους guest star σε αρκετά επεισόδια της κάθε σεζόν να συμπληρώνουν την εικόνα.
(Βλέπετε, τα θετικά δεν είναι τόσα πολλά και αγωνίζομαι να μεγαλώσω τις παραγράφους 😛 ).

 

3) Missy
Η Michelle Gomez και ο χαρακτήρας της Missy, ήταν μια απίστευτα ευχάριστη έκπληξη της 8ης σεζόν. Κατά την γνώμη μου η Missy είναι πιο κοντά στους Master των Classic Who (από τα λίγα επεισόδια που τους έχω δει) σε αντίθεση με τον John Simm που υπερέπαιζε τον παρανοϊκό, ενώ στα Classic ο Master είχε κάτι πιο αριστοκρατικό και ευφυές. Ναι, ξέρω, πολλοί τον αγαπάτε τον Simm αλλά προσπαθήστε να μην πέσετε να με φάτε.
Περνάμε πάλι σε αρνητικό όμως, καθώς η ιστορία της δεν είχε καμία λογική. Στο τέλος της 8ης σεζόν μαθαίνουμε πως τελικά έκανε ότι έκανε για να κάνει δώρο στον Doctor ένα στρατό (what?!) ενώ στην συνέχεια είχε πιο πολύ τον ρόλο του διαβολεμένου sidekick παρά του αντίπαλου.
Τέλος πάντων, βρισκόμαστε στα πλεονεκτήματα και η υπέροχη Σκωτσέζα θεωρώ πως έφερε έναν καινούργιο τόνο στη σειρά, πιο ειρωνικό, πιο κομψό, πιο τρελό και πιο θηλυκό και πιστεύω πως εν μέρη κατάφερε και τον κύριο σκοπό της: να μας προετοιμάσει για έναν θηλυκό Doctor..

 

2) Stand alone episode
Το επεισόδιο 9×11 »Heaven Sent» ήταν το κορυφαίο επεισόδιο του Peter Capaldi και σίγουρα κάτι πρωτόγνωρο για τη σειρά. Ένα επεισόδιο με έναν και μοναδικό ηθοποιό, αντιμέτωπο με φόβους, μυστικά και μυστήρια. Τι είναι αυτό που τον κυνηγάει; Τι φοβάται; Τι ξέρει; Ποιος τον έβαλε εκεί; Πως θα βγει έξω;
Δύσκολο εγχείρημα αυτό το επεισόδιο από όποια μεριά και να το δεις. Χωρίς τέρας που να απειλεί τη Γη και να πρέπει να το εμποδίσουμε, χωρίς κομπάρσους να μοιράζονται τον τηλεοπτικό χρόνο και να αλαφραίνουν την πλοκή, χωρίς companion να στέκεται στο πλευρό του Doctor και χωρίς το TARDIS. Κι όμως, ήταν όχι απλά καλό, αλλά υπέροχο και άριστο απ’ όλες τις απόψεις – και για να είμαι ειλικρινής, αυτό το επεισόδιο και η Missy είναι τα πράγματα που μου έρχονται πρώτα στο μυαλό όταν σκέφτομαι την θητεία του 12ου Doctor. Και για να είμαι ακόμα πιο ειλικρινής, μετά από αυτά τα δύο πρέπει να σκεφτώ πολύ για να βρω κάτι άλλο ξεχωριστό για αυτές τις τρεις σεζόν.
Πέραν όμως από τα σκηνικά, το σενάριο, την σκηνοθεσία, ήταν ο ίδιος ο Capaldi που έκανε το επεισόδιο τόσο υπέροχο και ας έκανε σχεδόν τα ίδια πράγματα ξανά και ξανά. Αν και ολομόναχος για 40+ λεπτά στην οθόνη, κατάφερε να στηρίξει όλο το επεισόδιο πάνω του, χωρίς να μας αφήσει να βαρεθούμε ούτε για μια στιγμή.. και αυτό ακριβώς είναι που τον κάνει Doctor με όλη τη σημασία της λέξης.

 

1) Peter Capaldi
Ο ίδιος ο ηθοποιός ήταν ένα δώρο στη σειρά και την επανέφερε στην παλιά της μορφή κατά ένα τρόπο. Είχε μια γοητεία, αλλά όχι αυτή του νεαρού που παρατάς τα πάντα για χάρη του όπως ο Tennant. Ήταν φιλικός, αλλά δεν ήταν ο κολλητός σου που θες να βγεις και να κάνεις χαζομάρες μαζί σου όπως ο Smith (μην παρεξηγηθώ, λατρεύω τους Doctor και των δυο). Ήταν όμως ο Doctor.
Το γεγονός πως είχε μεγαλύτερη ηλικία όταν πήρε τον ρόλο για μένα ήταν πολύ θετικό, διότι έμοιαζε με τους Doctor των Classic Who που είχαν σχεδόν όλοι πάνω κάτω τέτοια ηλικία όταν πήραν τον ρόλο. Έβγαζε μια σοφία, μια αυτοπεποίθηση και μια τρέλα που ταίριαζε σε έναν εξωγήινο ποιος ξέρει πόσων χιλιάδων χρόνων. Ταίριαζε στον ρόλο του Doctor. Κάτι που ονειρευόταν να κάνει από μικρό παιδί και τελικά τα κατάφερε και ήταν υπέροχος σε αυτό, ακόμα και με το σενάριο που είχε. Θα ήθελα να μείνει μια σεζόν ακόμα μόνο και μόνο για να τον βλέπαμε μέσα από καινούργια μάτια και με καλύτερο σενάριο αλλά oh well.. όλοι φεύγουν κάποια στιγμή από αυτή τη σειρά. Αντίο Peter Capaldi. Ήσουν υπέροχος. ΥΠΈΡΟΧΟΣ.

 

Αυτά λοιπόν από μένα και σας αφήνω. Αν διαβάζετε ακόμα, χαρά στο κουράγιο σας 😛
Με ποια σημεία συμφωνείτε και με ποια όχι;

Υ.σ.: τρεις μήνες μέχρι τα Χριστούγεννα.. 😉

  • Zoedragon90

    Η Κλάρα είναι ό,τι χειρότερο συνέβη στο New Who.

  • Nick Bach

    Οκ. Δεν θα μπορούσα να συμφωνήσω περισσότερο, κυρίως όσο τελείωνες το κείμενο, τόσο περισσότερο συμφωνούσα, σε σχέση με κάποια πράγματα στην αρχή.
    Η ουσία δηλαδή, ότι 12ος Doctor = Missy και το κορυφαίο ίσως επεισόδιο στο New Who /υπερβολικός. Ας πούμε ότι ήταν μέσα στην 1η πεντάδα επεισοδίων.
    Ο Καπάλντι είναι σπουδαίος ηθοποιός, ο τύπος έδινε ρεσιτάλ με ελάχιστες εξαιρέσεις, με σενάριο και γράψιμο που ήταν κάτω του μετρίου. Γενικά στο κάστινγκ του Doctor οι τύποι εκεί στο BBC κάνουν τρομερή δουλειά και καταφέρνουν κάθε φορά ενώ αναπολούμε και να μελαγχολούμε για τον προηγούμενο Doctor, να μας κάνουν να δενόμαστε με τον καινούριο. Γιαυτό πλέον εξάλλου δεν με φοβίζει να μου φέρνουν τον οποιοδήποτε. Ο Καπάλντι αν είχε τις σεναριακές ιδέες του ενδέκατου, θα έκανε παπάδες πολύ πιθανόν. Παρόλαυτά είχε στιγμές στα επεισόδια, είχε ατακάρες συγκλονιστικές (πχ Do you think that I care for you so little that betraying me would make a difference?), στιγμές μεμονωμένες σε κάθε επεισόδιο που έδειχνε τι ηθοποιός είναι ο Καπάλντι.
    Για Μοφφάτ στην αρχή ξεκίνησα πολύ πιστά να τον υποστηρίζω, αλλά δυστυχώς με απογοήτευσε στον 12ο Doctor. Ξεκάθαρα είχε ξεμείνει, δεν μπορούσε άλλο να συνεχίσει, σε ένα σύμπαν που ουσιαστικά επιτρέπονται όλα. Όλα μπορούν να συμβούν. Γενικά αποδείχτηκε και λίγο -συγνώμη για την έκφραση- «χέστης», αφού δεν σκότωνει κανέναν έτσι για το γαμώτο, όλοι με κάποιον τρόπο έπρεπε να συνεχίσουν να ζουν ή να χορτάσουν από ζωή ή οτιδήποτε άλλο. Απλά σε σχέση με τον συναισθηματία Russell Davies, προφανώς και τον προτιμώ, αλλά στο καλό και να μας γράφει πλέον 😛
    Η Κλάρα αδιάφορη. Πήρε πάνω της πολλά σενάρια, τόσα πολλά, που τελικά δεν υπάρχει κάτι που να την χαρακτηρίζει. Πάνω κάτω όπως και ο 12ος Doctor, που σεναριακά δεν έχουμε κάτι κλασσικό, παρά μόνο stories από ‘δω κι από ‘κει. Γενικά δεν μπορώ να πιστέψω πως αυτός που δημιούργησε ολόκληρο Silence, κατέληξε στον 12ο να τον βάζω να πολεμάω με τους ψιλοβαρετούς (ναι τους βαριέμαι τους τενεκέδες) Cybermen. Ευτυχώς μας έδωσε το, όπως είπα και πριν, κορυφαίο επεισόδιο που δεν ήταν τόσο το γράψιμο όσο το μοντάζ, το μυστήριο και το τέλος που όλοι είμασταν με την τρίχα κάγκελο και κλαίγαμε, όσο ο Καπάλντι μας έλεγε την ιστορία για το Shepherd Boy. Μια ηθοποιάρα ένα ολόκληρο επεισόδιο. Ένα επεισόδιο γενικά καλό του 8-10 ας πούμε, το πήρε και το πήγε στο 20 με άριστα το 10.

  • panas

    απο μειονεκτηματα:
    4-5 δεν με πολυπειραξαν…
    για το 3 συμφωνω απολυτα! Μετα το impossible girl ηρθε το χαος…
    και με το 1 συμφωνω…

    Αν και το μεγαλυτερο προβλημα οπως και αναφερεται ηταν τα τραγικα σεναρια των 3 αυτων σαιζον… Κριμα για τον Καπαλντι… ωραιες αυτονομες ιστοριες που δεν τραβαγαν να δεσουν μια ωραια σιαζον και ενα σωστο κορυφωμα! Καπαλντι-Κλαρα ειχαν μεγαλη χημεια αλλα δυστυχως η πενα του Μοφφατ την κατεστρεψε… Η αξιαγαπητη τρελιαρα Κλαρα επι Σμιθ εγινε ενα αχαρο φορτικο κοριτσι επι Καπαλντι…Κριμα

    • SavvinaVvi

      ναι, τα 4-5 ειναι ψιλοπραγματα, αλλα πιστευω πως συνεβαλλαν στην γενικοτερη εικονα. Δεν αφηναν τον Doctor να ξεχωριζει και να εχει κατι πιο »δικο του» πανω στον χαρακτηρα. Εκτος απο τα βελουδινα παλτο και το penguin run 😛

  • Nick Katsoulis

    Οκ. Δεν θα μπορούσα να συμφωνήσω περισσότερο, κυρίως όσο τελείωνες το κείμενο, τόσο περισσότερο συμφωνούσα, σε σχέση με κάποια πράγματα στην αρχή.
    Η ουσία δηλαδή, ότι 12ος Doctor = Missy και το κορυφαίο ίσως επεισόδιο στο New Who /υπερβολικός. Ας πούμε ότι ήταν μέσα στην 1η πεντάδα επεισοδίων.
    Ο Καπάλντι είναι σπουδαίος ηθοποιός, ο τύπος έδινε ρεσιτάλ με ελάχιστες εξαιρέσεις, με σενάριο και γράψιμο που ήταν κάτω του μετρίου. Γενικά στο κάστινγκ του Doctor οι τύποι εκεί στο BBC κάνουν τρομερή δουλειά και καταφέρνουν κάθε φορά ενώ αναπολούμε και να μελαγχολούμε για τον προηγούμενο Doctor, να μας κάνουν να δενόμαστε με τον καινούριο. Γιαυτό πλέον εξάλλου δεν με φοβίζει να μου φέρνουν τον οποιοδήποτε. Ο Καπάλντι αν είχε τις σεναριακές ιδέες του ενδέκατου, θα έκανε παπάδες πολύ πιθανόν. Παρόλαυτά είχε στιγμές στα επεισόδια, είχε ατακάρες συγκλονιστικές (πχ Do you think that I care for you so little that betraying me would make a difference?), στιγμές μεμονωμένες σε κάθε επεισόδιο που έδειχνε τι ηθοποιός είναι ο Καπάλντι.
    Για Μοφφάτ στην αρχή ξεκίνησα πολύ πιστά να τον υποστηρίζω, αλλά δυστυχώς με απογοήτευσε στον 12ο Doctor. Ξεκάθαρα είχε ξεμείνει, δεν μπορούσε άλλο να συνεχίσει, σε ένα σύμπαν που ουσιαστικά επιτρέπονται όλα. Όλα μπορούν να συμβούν. Γενικά αποδείχτηκε και λίγο -συγνώμη για την έκφραση- «χέστης», αφού δεν σκότωνει κανέναν έτσι για το γαμώτο, όλοι με κάποιον τρόπο έπρεπε να συνεχίσουν να ζουν ή να χορτάσουν από ζωή ή οτιδήποτε άλλο. Απλά σε σχέση με τον συναισθηματία Russell Davies, προφανώς και τον προτιμώ, αλλά στο καλό και να μας γράφει πλέον 😛
    Η Κλάρα αδιάφορη. Πήρε πάνω της πολλά σενάρια, τόσα πολλά, που τελικά δεν υπάρχει κάτι που να την χαρακτηρίζει. Πάνω κάτω όπως και ο 12ος Doctor, που σεναριακά δεν έχουμε κάτι κλασσικό, παρά μόνο stories από ‘δω κι από ‘κει. Γενικά δεν μπορώ να πιστέψω πως αυτός που δημιούργησε ολόκληρο Silence, κατέληξε στον 12ο να τον βάζει να πολεμάει με τους ψιλοβαρετούς (ναι τους βαριέμαι τους τενεκέδες) Cybermen. Ευτυχώς μας έδωσε το, όπως είπα και πριν, κορυφαίο επεισόδιο που δεν ήταν τόσο το γράψιμο όσο το μοντάζ, το μυστήριο και το τέλος που όλοι είμασταν με την τρίχα κάγκελο και κλαίγαμε, όσο ο Καπάλντι μας έλεγε την ιστορία για το Shepherd Boy. Μια ηθοποιάρα ένα ολόκληρο επεισόδιο. Ένα επεισόδιο γενικά καλό του 8-10 ας πούμε, το πήρε και το πήγε στο 20 με άριστα το 10.

    • SavvinaVvi

      Τον Μοφφατ ενω τον παραδεχομαι σαν σεναριογραφο γιατι αν θελει γραφει αριστουργηματα, δεν τον συμπαθησα ποτε στη θεση του showrunner. Παντα παει για το κατι παραπανω, για τη διαφορα, με αποτελεσμα να χανει τα απλα και να δημιουργει plot holes. Και λυπηθηκα που δικαιωθηκα οταν ηρθε ο 12ος στη σειρα γιατι τον χαντακωσε. Επρεπε να φυγει μαζι με τον Ματτ Σμιθ και να αφησει τον Καπαλντι σε καινουργια χερια.
      Αυτο που δεν σκοτωνει κανεναν ποσο ισχυει! Ολοι τον εχουν για σκληρο και πως σκοτωνει χαρακτηρες διχως αυριο, αλλα απλα δεν μπορει να πει αντιο στους χαρακτηρες του! Ponds και Κλαρα εμειναν απο 2μιση χρονια ο καθενας, και αυτο επειδη δεν μπορουσε να τους γραψει εξω απο τη σειρα. Κουρασε αυτο πιστευω, δεν πρεπει οι companions να μενουν τοσο πολυ.. και απανωτα κιολας..
      Ισχυει και αυτο που λες για την Κλαρα. Στην αρχη ηταν το Impossible girl, τωρα πλεον της εχει γραψει τοσα που τι να πρωτοθυμηθεις – και δεν της εκανε καλο.
      Αυτο το Heaven Sent ισως τελικα να ειναι αυτο που θα μεινει και θα τον χαρακτηριζει ως Doctor..

Top